Praca Justyny Adamczyk

JUSTYNA ADAMCZYK

_Bio

Portret Justyny Adamczyk

Justyna Adamczyk (ur. 1981, Opoczno) – absolwentka wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych im. E. Gepperta na kierunku Malarstwo w 2007 roku. Dwukrotna stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (w 2005 i 2006 roku). W 2018 roku jej obrazy zostały zakupione do kolekcji Muzeum Narodowego w Gdańsku. W 2016 roku otrzymała wyróżnienie w Galerii Kolonia Artystów, a w 2007 roku otrzymała wyróżnienie w Galerii Sztuki Miejskiej w Łodzi. Wzięła udział w wielu wystawach i konkursach w kraju i za granicą. Jej prace zostały wyróżnione w ramach konkursów takich jak: 9. Konkurs Gepperta (2009, BWA Awangarda Wrocław), XVII Konkurs Młodych Artystów (2007 Legnica). Mieszka i pracuje w Warszawie.

Statement

Poprzez malarstwo potrafię najlepiej oddać emocje. Poszukuję prostej, lecz niebanalnej, bogatej w symbolikę formy. Moje prace mają często charakter ikonograficzny. Każdy obraz jest powiązany z osobistą historią. Fascynują mnie relacje z ludźmi.Ilustruję własne subiektywne spojrzenie. Malarstwo traktuję jak notatnik. Na obrazach umieszczam rzeczy, o których chciałabym zapomnieć albo chcę zapamiętać.

_Opis projektu

Don`t forget to remember me to wielkoformatowa instalacja w typie site- specific, która w bezpośredni sposób odnosi się do niemych, bo zapomnianych ofiar wojennych, o których nikt nie wspomina.
W trakcie tak częstych konfliktów zbrojnych pokrzywdzonych jest wielu, a światowe instytucje działają wyjątkowo nieudolnie. Tych ofiar nie da się poznać ani zapamiętać- będą kolejną bezimienną tablicą. Za parę lat powstanie seria zabarwionych romantycznie filmów o bohaterach wojennych. I kolejny raz zwykły człowiek stanie się tłem dla heroicznych czynów.


Zaproponowana przeze mnie instalacja jest więc przede wszystkim wewnętrznym głosem artystycznego sprzeciwu wobec udawania, że wojna może nieść ze sobą jakiekolwiek dobro. Praca ta, złożona z blisko 1000 małych obiektów przestrzennych, przybiera charakter wymownego, nieco drastycznego w przekazie symbolu, za pomocą którego- jako artystka- stanowczo sprzeciwiam się obłudzie i znieczulicy współczesnego człowieka, starając się zrehabilitować wszystkie te- bardzo często bezimienne- ofiary konfliktów zbrojnych. Zrehabilitować pamięć o ludziach, którzy przez te wszystkie ostatnie i złowrogo nacechowane lata stracili swój dom, poczucie wartości, miejsce do życia i godność. Jest to projekt o ludziach bez ludzi. Ma być symbolem naszej wygodnej ignorancji.

_OPIS REALIZACJI BADAŃ / DOKUMENTACJA PROCESU

_Dotychczasowe realizacje